Magaganda at mababango ang mga bulaklak sa ating bansa.  Isa na rito ang bulaklak ng Dama de Noche.  Natatangi ito sa mga bulaklak sapagkat lunti ang kulay nito at sa gabi ito humahalimuyak sa bango.  Narito ang isang kuwento na nagpapaliwanag kung bakit sa gabi humahalimuyak sa bango ang bulaklak ng Dama de Noche.

May isang Paruparo na pinaglaruan ng isang batang lalaki.  Iniwan niya itong nakabaligtad at kakawag-kawag sa lupa. Paruparo : Saklolo!  Tulungan ninyo ako!  (Dumaan si Langgam at narinig ang sigaw ni Paruparo) Langgam : Gusto kitang tulungan, ngunit nagmamadali ako.  Maganda ang sikat ng araw at maghahanap pa ako ng pagkain. (Umalis si Langgam at iniwan ang kaawaawang Paruparo)

Ang mag-asawang Musod Burubalaw at Anggoy Ginbitinan ay may mga anak na lalaki.  Isa sa kanilang mga anak ay itinuturing na bayani ng mga Sulod Pagandra ng Panay Sentral.  Ito ay ang kanilang panganay na si Humadapnon.

Tuwaang, after finishing some work, calls his aunt aside and informs her that the wind has brought him a message: he is to attend the wedding of the Maiden of Momawon. The aunt tries to dissuade him from going, for she foresees trouble. Tuwaang, however, is determined to go. He picks the heart-shaped costume made by goddesses, arms himself with a long blade and dagger, and takes his shield and spear. He rides on a flash of lightning and arrives at the "kawkawangan" grassland.

Noong araw, may isang punong ligaw na tumutubo sa gubat.  Ito ay napakaganda.  Ang dahon nito ay pinung-pino.  Ang bulaklak nito ay kulay lila na kikislap-kislap tulad ng mga bituin.  Dahil dito, naging mapagmalaki ang punong ligaw.

Isang araw, ang matsing at ang pagong ay nakakita ng punong saging na lumulutang sa maalong tubig ng ilog.  Ito’y isang magandang puno, may malalaki’t luntiang dahon, at may mga ugat pang wari’y kabubuwal lamang pagkatapos ng bagyo.  Iniahon nila sa pampang ang punong saging.  Ito ay hatiin natin, ang sabi ng pagong, at saka itanim.  Pinutol nila ang punong saging sa gitna.

Sabi sa mga alamat, nagka-panahon nuong nakaraan, ang mga diwata o diyos ay namuhay tulad at kasa-kasama ng mga tao.  Kahit na sila ay may hiwaga, nagsasalita sila at umiibig, namimili sa talipapa at iba pang karaniwang gawain ng mga tao hanggang ngayon.

Ayon sa salaysay ni Pari Jose Castaño, batay sa narinig niyang kuwento ng isang manlalakbay na mang-aawit na si Cadugnong, ang epikong Ibalon ay tungkol sa kabayanihan ng tatlong magigiting na lalaki ng Ibalon na sina Baltog, Handiong, at Bantong.  Ibalon ang matandang pangalan ng Bikol.

Pages