Listen then while I narrate at length The life of Lam-ang Because his mother conceived him that month. She did not abstain from any edible fruit: Tamarind fruits tender and thin as bamboo strings, Kamias, daldaligan,

Nang ang Pilipinas ay sakop pa ng mga Kastila ay may mag-asawang naninirahan sa paanan ng bundok ng San Mateo, Rizal.  Ang mag-asawa ay mahirap lang subali’t sila ay mabait, masipag, matulungin, at maka-Diyos.  Sa mahabang panahon nang kanilang pagsasama ay hindi sila agad nagkaanak.  Ganun pa man sila ay masaya sa kanilang buhay at matulungin sa kapwa lalo na sa tulad nilang naghihirap, at sa mga may sakit.

Ayon sa mga matatanda, isang mahabang kapuluan ang Pilipinas noong unang panahon.  Narito ang kanyang kuwento na nagpapaliwanag kung bakit naging pulo-pulo ang ating bansa. Sadyang mayaman at sagana noon ang ating kapuluan.  Mag-asawang higante lamang ang nakatira rito.  Hindi sila nagtatanim.  Hindi sila nagluluto.  Kinukuha na lamang nila sa paligid ang kanilang pagkain.

Isang araw, ang matsing at ang pagong ay nakakita ng punong saging na lumulutang sa maalong tubig ng ilog.  Ito’y isang magandang puno, may malalaki’t luntiang dahon, at may mga ugat pang wari’y kabubuwal lamang pagkatapos ng bagyo.  Iniahon nila sa pampang ang punong saging.  Ito ay hatiin natin, ang sabi ng pagong, at saka itanim.  Pinutol nila ang punong saging sa gitna.

Ang mag-asawang Musod Burubalaw at Anggoy Ginbitinan ay may mga anak na lalaki.  Isa sa kanilang mga anak ay itinuturing na bayani ng mga Sulod Pagandra ng Panay Sentral.  Ito ay ang kanilang panganay na si Humadapnon.

Ang mga alamat tungkol sa pinagmulan ng daigdig ay marami.  Maaaring ito ay nagmula sa iba’t-ibang rehiyon ng bansa.  Gayon pa man, ang lahat ng ito ay kabilang sa unang panahon ng kasaysayan ng ating lahi.

Malapit-lapit na naman ang tag-ulan kung kaya’t ang isang mag-anak na langgam ay abalang-abala sa paghahakot ng pagkain para sa kanilang pinagtataguan. Huwag kayong lilihis ng landas patungo sa ating lungga, dahil sa may gawing kaliwa ay may munting kanal, sabi ni Tatay Langgam. Hindi po kami lalayo, sabi ni Unang Munting Langgam.

Noong unang panahon ay may isang matandang babae na naninirahan sa tabi ng ilog.  Wala siyang ginagawa kundi ang maglinis ng kanyang bakuran at diligin ang kanyang mga pananim. Isang araw, may nanghingi ng kanyang ilang pananim.  Ang matanda ay nagalit at pinalayas ang bata. Madamot ang matanda tuwing may pupunta sa kanyang tahanan upang humingi ng tulong, agad niyang pinalalayas ang mga ito.

Pages