Minsan nagtampo ang buwan sa araw at ito’y kanyang kinamuhian.  Inggit ang dahilan ng lahat. Naiinggit siya sa araw, dahil ito’y mas sikat at hinahangaan ng mga tao kaysa sa kanya.  Samantalang siya’y simbolo lamang ng malalagim na bagay.  At kung minsan ay ginagawang palatandaan ng kabaliwan!

Tuwaang, after finishing some work, calls his aunt aside and informs her that the wind has brought him a message: he is to attend the wedding of the Maiden of Momawon. The aunt tries to dissuade him from going, for she foresees trouble. Tuwaang, however, is determined to go. He picks the heart-shaped costume made by goddesses, arms himself with a long blade and dagger, and takes his shield and spear. He rides on a flash of lightning and arrives at the "kawkawangan" grassland.

Isang lalaki ang naglalakbay pababang Jerusalem at patungong Jeriko. Mula sa kanyang kinatatayuan ay abot-tanaw pa rin niya ang huling bahay sa Jerusalem. Naabutan siya ng sikat ng araw at nagpahinga sa ilalim ng punungkahoy at doon na rin niya kinain ang kanyang pananghalian. Nang siya ay muli niyang isinabit sa kanyang balikat ang sako. Nanatili pa rin siyang nag-iisa sa kanyang paglalakbay. Mataas pa rin ang araw kaya naniniwala siya na makakarating siya sa kanyang pupuntahan. N

Ang guro at ang kanyang mga estudyante ay naglalakad sa isang bulubunduking lugar.  Malayo pa ang kanilang lalakbayin.  Ang mga estudyante ay nakaramdam na ng gutom.  Wala naman silang nadaraanang puno na may bunga para makapitas sila ng makakain.  Dalawang batis na ang kanilang dinaanan.  Uminom silang lahat sa dalawang batis.  Napawi naman ang kanilang uhaw.  Ang hindi lang nawala ay ang nararamdaman nilang matinding gutom.

Listen then while I narrate at length The life of Lam-ang Because his mother conceived him that month. She did not abstain from any edible fruit: Tamarind fruits tender and thin as bamboo strings, Kamias, daldaligan,

Ang palendag ay isang instrumentong pang-musika ng mga Magindanaw.  Ito’y galing sa salitang Magindanaw na lendag, na nangangahulugang paghikbi.  Gawa ito sa isang uri ng kawayang tinatawag na bakayawan ang mga katutubo.  Ito’y may habang dalawa hanggang tatlong talampakan, may tigdadalawang butas sa magkabilang gilid na isang pulgada ang pagitan.  Tinutugtog ito na gaya ng plauta.

Noong araw, ang bigas ay hindi kilala rito sa ating bayan.  Ang kinakain ng ating mga ninuno ay mga bungangkahoy, gulay, isda, ibon at mga maiilap na hayop na kanilang nahuhuli sa kagubatan.  Hindi sila marunong magbungkal ng lupa.  Hindi rin sila marunong mag-alaga ng hayop. Kapag sa isang pook na tinitigilan nila ay wala na silang makuhang isda, gulay, bungangkahoy at mga hayop ay lumilipat sila sa ibang pook.

Isang mataas na bundok ang tinangkang akyatin ng isang grupo ng kalalakihan. Ngunit sa proseso ng kanilang pag-akyat, isang pagguho ng yelo ang naganap at marami sa kanila ang nasalanta at namatay. Tatlong lalaki mula sa grupong iyon ang milagrong nakaligtas.  Ngunit malubhang napilayan ang isa. Mamamatay na rin lang ang lalaking iyan, iwan na natin! ang pagyayaya ng isa.

Pages