Minsan may isang magandang dilag na sinusuyo ng halos lahat ng kalalakihan sa nayon. Ngunit ang magandang dilag ay tila mapili o sadyang pihikan.  Sa dinami-rami ng mga manliligaw nito’y wala pa ring mapili. Ayon sa magandang dilag, hindi lang panlabas na anyo ang batayan nito sa pagpili ng lalaking mapapangasawa.  Ang hinahangad nito ay isang lalaking mamahalin siya ng lubos.  

A dog was once lost in the forest by hunters.  Not being able to find his way back, he wandered through the forest in search of something to eat.  After a few days of unprofitable search for food, he became very thin and weak.  He had not tasted anything except water, for several days.  One day as he was walking listlessly and staggeringly under the trees, he saw by chance a crow that had a piece of meat in her beak.

Noong unang panahon, may isang batang buwayang namumuhay sa pampang ng Ilog Pasig.  Siya ay mabangis at ubod ng sakim.  Sa kadahilanang ito, walang ibang hayop ang magkalakas ng loob na siya'y lapitan.  Isang araw habang siya ay namamahinga sa ibabaw ng isang bato, napag-isipan niyang mag-asawa na.

Minsan nagtampo ang buwan sa araw at ito’y kanyang kinamuhian.  Inggit ang dahilan ng lahat. Naiinggit siya sa araw, dahil ito’y mas sikat at hinahangaan ng mga tao kaysa sa kanya.  Samantalang siya’y simbolo lamang ng malalagim na bagay.  At kung minsan ay ginagawang palatandaan ng kabaliwan!

Noong unang panahon, si Sultan Makan-ali ay nagpakasal sa isang katulong.  Nagkaroon sila ng anak na babae at tinawag nila itong Duri.  Hindi namana ni Duri ang magandang mukha ng kanyang ina kaya walang manligaw sa kanya.  Ngunit sa kabila ng pangit na mukha ni Duri ay mayroon naman siyang malinis at magandang kalooban.

Isang hapon may isang magtotroso na nagtungo sa kagubatan upang pumutol ng isang puno upang gawing panggatong.  Pinili niya ang isang mataas at tuwid na puno sa tabi ng isang lawa.  Sinimulan niyang putulin ito ng kanyang palakol.  Ang ingay na nilikha ng palakol ay umalingawngaw sa buong kagubatan.

Ito’y magandang alamat ng paru-paro at bulaklak.  Noong unang panahon sa daigdig o kaharian ng mga halaman ay malungkot ang mga bulaklak.  Hindi katulad ng mga punong-kahoy na kasuyo ang hangin, ng ibang halaman na iniibig ng bubuyog, ng mga tao at mga hayop na may kanya-kanyang asawa o kasintahan, ang bulaklak ay nangungulila pagkat walang matatawag na kalaguyo.

Isang gabi, naglalakad si Iput-Iput, (ang alitaptap) patungo sa bahay ng kanyang kaibigan.  Nang mapadaan siya sa tapat ng bahay ni Amomongo (ang gorilya), tinanong siya nito: Hoy, Iput-Iput, bakit lagi kang may dala-dalang ilaw?  Sumagot si Iput-Iput: Dahil natatakot ako sa mga lamok. Ah, duwag ka pala, ang pang-uuyam ng gorilya.

Pages