May mag-asawa na laging pinag-uusapan ng mga kapit-bahay.  Si Bantawan ang lalaki at si Papay ang babae.  Nakatira sila sa bulubunduking lalawigan ng Benguet at ang paggapas ng palay ang kanilang ikinabubuhay.  Tamad si Bantawan.  Masipag si Papay.  Naiiwan sa bahay si Bantawan at si Papay naman ang nagtatrabaho upang sila ay may kainin.  Araw-araw makikita siya sa palayan at gumagapas ng palay.

Ang epikong Alim ng mga Ifugao ay nagsasalaysay ng isang panahong ang lupain ay saganang-sagana.  Maging ang mga ilog at dagat ay sagana sa isda.  Ang mga kagubatan ay maraming mga hayop na madaling hulihin.  Walang suliranin ang mga tao tungkol sa pagkain.  Pag ibig nilang kumain, wala silang gagawin kundi pumutol ng biyas na kawayan at naroroon na ang bigas na isasaing.  Ang biyas ng kawayan ay siya ring pagsasaingan.

Ang palendag ay isang instrumentong pang-musika ng mga Magindanaw.  Ito’y galing sa salitang Magindanaw na lendag, na nangangahulugang paghikbi.  Gawa ito sa isang uri ng kawayang tinatawag na bakayawan ang mga katutubo.  Ito’y may habang dalawa hanggang tatlong talampakan, may tigdadalawang butas sa magkabilang gilid na isang pulgada ang pagitan.  Tinutugtog ito na gaya ng plauta.

Minsan nagtampo ang buwan sa araw at ito’y kanyang kinamuhian.  Inggit ang dahilan ng lahat. Naiinggit siya sa araw, dahil ito’y mas sikat at hinahangaan ng mga tao kaysa sa kanya.  Samantalang siya’y simbolo lamang ng malalagim na bagay.  At kung minsan ay ginagawang palatandaan ng kabaliwan!

Noong araw, ang bigas ay hindi kilala rito sa ating bayan.  Ang kinakain ng ating mga ninuno ay mga bungangkahoy, gulay, isda, ibon at mga maiilap na hayop na kanilang nahuhuli sa kagubatan.  Hindi sila marunong magbungkal ng lupa.  Hindi rin sila marunong mag-alaga ng hayop. Kapag sa isang pook na tinitigilan nila ay wala na silang makuhang isda, gulay, bungangkahoy at mga hayop ay lumilipat sila sa ibang pook.

Si Rita ay isang batang lubhang malikot.  Ang kanyang ina ay laging naiinis sa mga ginagawa niyang hindi dapat gawin ng mga batang katulad niya.

One stormy day, a monkey was standing by the shore of a river, wondering how he could get to the other side.   He could not get over by himself; for the water was deep, and he did not know how to swim.   He looked around for some logs; but all he saw was a large crocodile with its mouth wide open, ready to seize him.   He was very much frightened; but he said, Oh, Mr. Crocodile, please do not kill me!

Ang Lunsod ng San Pablo ay kilala sa pagkakaroon ng maraming lawa o katawan ng tubig sa mga burol at bundok.  Dahil dito tinawag itong Lunsod ng Pitong Lawa.  Isa sa pinakamaganda at pinakamalawak na lawa sa Lunsod ng San Pablo ay ang Lawa ng Sampalok.

Pages