Si Indarapatra ay ang matapang na hari ng Mantapuli.  Nabalitaan niya ang malimit na pananalakay ng mga dambuhalang ibon at mababangis na hayop sa ibang panig ng Mindanao.  Labis niyang ikinalungkot ang mga nangyayaring ito sa mga naninirahan sa labas ng kaharian ng Mantapuli.

Masagana ang Kahariang Masinlok.  Magandang maganda noon ang umaga.  Maningning ang sikat ng araw.  Sariwa ang hanging amihan.  Lunti ang mga halaman sa paligid.  Masigla ang awit ng mga ibon.  Bughaw ang kabundukan.  Subalit ang kagandahan ng umaga ay hindi nakasiya sa Datu.  Wala siyang madamang kaligayahan sa lahat ng namamalas.

Ang kwento ay nagsimula sa nakatakdang kasal nina Ya-u at Dulaw nang makapulot ng nganga o ua (na tawag ng taga-Kalinga).  Ang magkasintahan ay naanyayahan sa isang pistahan sa Madogyaya.  Nang sila ay nasa Madogyaya, naakit ang pansin ni Dulliyaw kay Dulaw hanggang si Dulaw ay magkagusto sa kanya.  Sa pagplano na ligawan ni Dulaw si Dulliyaw ay naisip nitong painumin ng alak si Ya-u hanggang sa malasing.

Isang hapon may isang magtotroso na nagtungo sa kagubatan upang pumutol ng isang puno upang gawing panggatong.  Pinili niya ang isang mataas at tuwid na puno sa tabi ng isang lawa.  Sinimulan niyang putulin ito ng kanyang palakol.  Ang ingay na nilikha ng palakol ay umalingawngaw sa buong kagubatan.

Pagkatapos ng ilang araw na pag-ulan ay sumikat na ang araw.  Maganda na ang panahon.  Namasyal ang mga anak ni Inang Palaka sa tabi ng sapa.  Nakita nila ang isang kalabaw na nanginginain ng sariwang damo.  Sa tingin ng mumunting palaka ay napakalaking palaka ang kalabaw.  Dali-dali silang umuwi at ibinalita ito sa kanilang ina.

Ang epikong Maragtas ay kasaysayan ng sampung magigiting, matatapang at mararangal na datu.  Ang kasaysayan ng kanilang paglalakbay mula Borneo patungo sa pulo ng Panay ay buong kasiyahan at pagmamamalaking isinalaysay ng mga taga-Panay. Ayon sa ilang ulat at pananaliksik na pinagtahi-tahi at pinagdugtung-dugtong, ganito ang mga pangyayari:

Ayon sa mga matatanda, isang mahabang kapuluan ang Pilipinas noong unang panahon.  Narito ang kanyang kuwento na nagpapaliwanag kung bakit naging pulo-pulo ang ating bansa. Sadyang mayaman at sagana noon ang ating kapuluan.  Mag-asawang higante lamang ang nakatira rito.  Hindi sila nagtatanim.  Hindi sila nagluluto.  Kinukuha na lamang nila sa paligid ang kanilang pagkain.

May isang babaing nakabili ng buhay na manok sa palengke.  At nang ito’y kanyang iuwi sa bahay upang alagaan, laking gulat niya nang mangitlog ito.  Sapagkat ang itlog ng manok na iyon ay ginto! Laking tuwa ng babae sa kanyang natuklasan! Tiyak na ito ang magbibigay sa kanya ng kayamanan! Ngunit ang manok ay minsan lang sa isang buwan kung mangitlog.

Pages